Ruim een halve eeuw geleden zag in Neede voor het eerst licht. Nu ben ik licht. De kleuterschool was een makkie, de lagere school koste al wat meer moeite - een keer blijven zitten. Het voortgezet onderwijs was een survival. Door scoliose, een groeistoring van mijn wervelkolom. Ik moest er een corrigerende brace voor dragen. De stangen voor en achter bereikten mijn kin en achterhoofd en was voor iedereen zichtbaar. En kijken deden ze. Later is mijn wervelkolom operatief recht gezet, of zo recht als maar kon. Je spieren krijgen er een flinke opdonder van. Omdat je een beetje veel scheef loopt en de rugspieren aan een zijde korter worden. Tel daarbij op dat ik aan het puberen was en in een groeispurt zat, wat in mijn geval verspilling van energie was, want ik ben 1m73, maar het deed de spieren wel meer geweld aan. Bij elkaar teveel redenen om mijn rug helemaal recht te zetten. Dat ik na de ingreep acht maanden gips moest dragen, een mouwloze coltrui van gips, was voor het publiek weer een reden om naar me te kijken. 

Mijn vader was de andere reden waarom het voortgezet onderwijs een survival was. Hij was een narcist en schold zo'n vijf keer per week tegen me dat ik niks kon, niks was en niks zou worden en op een sociale werkplaats thuis hoorde, houten wasknijpers en kleerhangers maken, met als rechtstreeks gevolg dat ik door een gebrek aan zelfvertrouwen en een bar slecht zelfbeeld inderdaad niet veel kon. Omdat ik geen geloof had in mijn eigen kunnen. Omdat ik de lat hoger legde dan reëel was. Omdat ik echt wel wat kon, maar ik meer wilde kunnen presteren zodat ik echt niet meer om mijn eigen kunnen heen kon, dat zelfs ik overtuigd was van mijn mogelijkheden. Maar vol met pijn diploma's halen en vol angsten mijn rijbewijs op het gemeentehuis mogen afhalen - toen nog een opvouwbaar roze papiertje - was, achteraf bezien, een ware prestatie. En ik was er ook best trost op. Maar ja, ik had voor mijn diploma aspirant gezel schilderen een her-examen nodig, en voor mijn rijbewijs moest ik drie keer op in beide categorieën; theorie en praktijk. Hoe goed ben je dan? Hoe mocht ik mijn prestaties zien, waarderen? Heel goed en heel hoog. Nu lukt het mij om te zien hoe groots mijn daden toen moeten zijn geweest. Al deed ik er langer over, haalde ik minder hoge cijfers, het is mij wel gelukt. 

Het ligt nu allemaal achter mij. Ik heb mijn ware ik gevonden. Ik weet wat ik waard ben en wat ik kan. Het heeft me ruim een halve eeuw gekost, maar dat is het waard geweest. Het heeft me op veel plekken gebracht. Een huisschilder komt op heel veel plaatsen, een uitzendkracht ziet wel waar het bureau hem heen stuurt en een groot zuivelbedrijf betekend een vaste standplaats. Het schrijven en publiceren van thrillers bracht mij in onze mooie hoofdstad. De dood van mijn zus (2009) en de dood van mijn ouders (beiden 2015) brachten mij met een klap met beide voeten op de grond, waar ik mij ook bevond en mij mag bevinden, op welke ondergrond ik ook heb gestaan en mag gaan staan. 

Nu ben ik emotie coach. Ik kan een breed aanbod bieden, van spiritueel tot een gewoon rechttoe rechtaan gesprek tot Tantra. En nee, Tantra is geen seks. Waarom denkt iedereen dat toch meteen? Tantra gaat over bewustzijn en bewust zijn. Bewust zijn van jezelf, van je ware ik, en zijn met al wat is. Waar heeft dat met seks te maken? Mediteren en eenvoudige oefeningen kunnen een bijdrage leveren om meer bewust te worden van jezelf en meer te kunnen zijn met al wat is. Maar het is geen must. Noem het een zinvolle bonus. U bepaald. 

Ik kijk ernaar uit om jou te leren kennen. Ik kijk ernaar uit om een stukje mee te lopen op jouw pad, zodat ik jou met begrip, respect en liefde mag bijsturen. Het leven moet een feest zijn. Laten we er een feest van maken. 

 

Mijn naam is Robert. Ik ben emotie coach, lichtwerker, lichtgids en hooggevoelig.