Ruim een halve eeuw geleden zag in Neede voor het eerst licht. Nu ben ik licht. De kleuterschool was een makkie, de lagere school koste al wat meer moeite - een keer blijven zitten. Het voortgezet onderwijs was een survival. Door scoliose, een groeistoring van mijn wervelkolom. Ik moest er een corrigerende brace voor dragen. De stangen voor en achter bereikten mijn kin en achterhoofd en was voor iedereen zichtbaar. En kijken deden ze. Later is mijn wervelkolom operatief recht gezet, of zo recht als maar kon. Je spieren krijgen er een flinke opdonder van. Omdat je een beetje veel scheef loopt en de rugspieren aan een zijde korter worden. Tel daarbij op dat ik aan het puberen was en in een groeispurt zat, wat in mijn geval verspilling van energie was, want ik ben 1m73, maar het deed de spieren wel meer geweld aan. Bij elkaar teveel redenen om mijn rug helemaal recht te zetten. Dat ik na de ingreep acht maanden gips moest dragen, een mouwloze coltrui van gips, was voor het publiek weer een reden om naar me te kijken. 

Mijn vader was de andere reden waarom het voortgezet onderwijs een survival was. Hij was een narcist en schold zo'n vijf keer per week tegen me dat ik niks kon, niks was en niks zou worden en op een sociale werkplaats thuis hoorde, houten wasknijpers en kleerhangers maken, met het rechtstreeks gevolg dat ik door een gebrek aan zelfvertrouwen en een bar slecht zelfbeeld inderdaad niet veel kon. Omdat ik geen geloof had in mijn eigen kunnen. Omdat ik de lat hoger legde dan reëel was. Omdat ik echt wel wat kon, maar ik meer wilde kunnen presteren zodat ik echt niet meer om mijn eigen kunnen heen kon, dat zelfs ik overtuigd was van mijn mogelijkheden. Maar emotioneel nog een jonge tiener is het niet makkelijk om diploma's halen en bang en onzeker mijn rijbewijs op het gemeentehuis mogen afhalen - toen nog een opvouwbaar roze papiertje - bleek, achteraf bezien, een ware prestatie. Het was ook niet dat ik niet fier was. Maar ja, ik had voor mijn diploma aspirant gezel schilderen een her-examen nodig, en voor mijn rijbewijs moest ik drie keer op in beide categorieën; theorie en praktijk. Geeft dat een beeld van mijn potentie en mijn kunnen? Kan ik daarmee een waardeoordeel vellen over mijn prestaties zien? Nu lukt het mij om te zien hoe groots mijn daden moeten zijn geweest. Al deed ik er langer over, haalde ik minder hoge cijfers, het is mij wel gelukt. 

Het ligt nu allemaal achter mij. Ik heb mijn ware ik gevonden. Ik weet wat ik waard ben en wat ik kan. Het heeft me ruim een halve eeuw gekost, maar dat is het waard geweest. Het heeft me op veel plekken gebracht. Een huisschilder komt op heel veel plaatsen, een uitzendkracht ziet wel waar het bureau hem heen stuurt en een groot zuivelbedrijf betekend een vaste standplaats. Het schrijven en publiceren van thrillers bracht mij in onze mooie hoofdstad. De dood van mijn zus (2009) en de dood van mijn ouders (beiden 2015) brachten mij met harde klappen weer met beide voeten op de grond, en dat blijft zo, waar ik mij ook bevind en mij mag bevinden, op welke ondergrond ik ook sta en mag staan. 

 

 

Mijn naam is Robert. Mens en hooggevoelig.