Hoe echt is angst

Gepubliceerd op 30 mei 2018 12:39

Hoogtevrees, pleinvrees, claustrofobie, angst voor de tandarts. Er bestaan vele soorten angst. Plots heb je dat en je weet meestal niet eens hoe het gekomen is. Je hebt jaren je brood verdiend als huisschilder of glazenwasser. Een ladder of steiger beklimmen heeft je nooit wat gedaan en op een mooie lentedag is de tiende sport een beproeving voor je geworden. Of je hebt jaren over de hele wereld gevlogen en na een rot ervaring is een Boeing plots erger dan achterna gezeten worden door een grizzly beer. Er bestaan vele soorten angsten. Maar bestaan ze eigenlijk wel? 

 

Een kwart eeuw lang lukte er niet veel in mijn leven. Ik heb niet één diploma in één keer gehaald. Mijn rijbewijs halen had meer om het lijf dan in Zutphen een rondje toeren en klaar is Kees, hoewel ik Robert heet. Maar ik was expert in het verwerven van pijn. Althans, je had mij een expert kunnen noemen, maar in werkelijkheid wist ik niet wat ik deed. Voor mijn gevoel, want ik voel het, ben ik over mijn hele leven gerekend dertig tot veertig keer afgewezen, vernederd en verraden, maar de eerste vijfentwintig jaar van mijn leven bevatte de grootste brok met pijn. Het hield niet op en bleek een voedingsbodem voor wat angst echt is. 

 

 

Om het goed uit te kunnen leggen maak ik gebruik van een metafoor en vergelijk ik afgewezen, verraden of vernederd worden met een pistool of jachtgeweer dat op je wordt gericht. In mijn geval werd het dertig, veertig keer op mij gericht. Sommige mensen hebben meerdere keren een colt op mij gericht, sommige mensen maar één keer, maar voor mij was de ervaring iedere keer vrijwel gelijk en had ik iedere keer een goede reden om bang te zijn. Maar dertig, veertig keer werkt stigmatiserend. Linksom of rechtsom, het bleef maar gebeuren. Tot ik niets anders meer kon dan bedenken dat het ook altijd kan gebeuren. Ergens is dat zo. Er is altijd een kans dat je afgewezen wordt. Bij een sollicitatie, een date. Maar is dat erg? Nee. Dat je ouders je afwijzen hakt er veel dieper in en daar begon het voor mij mee, tot het punt dat ik ook mezelf afwees.

Er is echter geen enkele reden om het persoonlijk op te vatten. Als een date je niet ziet zitten is dat haar gemis. Als een werkgever het niet in jou ziet zitten lopen zij een heel competente medewerker mis. Het is hun probleem, niet het jouwe. 

Maar dan ben je dertig, veertig keer afgewezen, verraden en vernederd, te beginnen met je ouders en je bent bang dat iedereen een vuurwapen op je zou kunnen richten. Je bent alert op je omgeving, scant de mensen, want je bent hooggevoelig, dus gaat dat je goed af. Sterker, alles komt zo intens bij je binnen dat je het wel moet voelen. Het doet pijn, want de ander voelt niet prettig aan. Zou hij een wapen op mij gaan richten? Zou hij van plan zijn om mij te vernederen? Nee, want het is een illusie. Het was mijn illusie. Jaren in stand gehouden om mezelf te beschermen. Het kostte bakken energie, maar ik bleef het doen. Liever dat dan een pistool, gericht op mij. Liever dat dan de waarheid in de ogen kijken. 


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.