Ben ik een narcist?

Gepubliceerd op 20 juli 2018 11:20

Ego betekend ik. Maar dat is eigenlijk misleidend. De ik waarnaar het refereert is een bedachte ik, gecreëerd om pijn, angst, jaloezie, woede en machteloosheid het hoofd te kunnen bieden. Het is stoer als het zich aangevallen voelt. Het wil hard wegrennen als het bang is. Het is woedend als het zich bedrogen en genept voelt, als het vertrouwen weg is. Het ergert zich groen en geel als iemand iets heeft of mag wat het niet heeft of mag. Het is gefrustreerd als het niet gaat zoals het bedacht is. 

Maar het is ook kleinzerig als een halter nog acht keer opgetild moet worden en de spieren al zo'n pijn doen. Het is kleinzerig als emotionele pijn op de loer ligt. Het zal dan alles doen om de pijn te omzeilen. Dat is het moment dat de gedachten komen. Doe het niet! Dat gaat fout! Je bent er niet klaar voor! Je bent niet goed genoeg! Je gaat jezelf voor schut zetten! Wat zullen ze wel niet van mij denken! En dan moeten we nog hebben over dat wat jij (ego) denkt dat anderen van je verwachten en wat jij (ego) van jezelf verwacht.  

Daarom is ego nuttig. Het geeft je de kans om te leren. Want je ego laat zich afwijzen, het ego laat zich vernederen en verraden. Zonder het ego zou je geen angst hebben, want zonder het ego is er alleen nog de ziel en de ziel is oneindige liefde. Het is zo oneindig vol liefde dat het pijn en angst er geen plek hebben. Het is zo vol liefde dat het geen pijn en angst kan voelen. 

Het ego is een egocentrische pietlut. Tenzij je oneindig veel van jezelf houdt. Dan kan het een stootje hebben. Maar wanneer het een chronisch gebrek heeft aan liefde en energie, zij het mannelijk of vrouwelijk, van de biologische ouder, dan huist de narcist in het ego. Dat is een vuur wat kan worden opgestookt. Een haardvuur (egoïst), niks mis mee. Een kampvuur in het bos, bij heet en droog weer, een bosbrand in potentie in de maak (egocentrist), dat is al nijpend. Een laaiend en alles binnen zijn bereik verwoestende inferno (narcist), dat moet je niet willen.  

 

Het ego is een stuwende kracht. Het kan een mens zaken laten regelen. Omdat het moet gebeuren zet het de schouders eronder en heb jij even de kracht om datgene te doen wat je eng vind, buiten je comfortzone ligt of waarbij emotionele pijn mogelijk is. Dat neem je maar voor lief, op de koop toe, want dan is dat wat gedaan moet worden tenminste gedaan en kun je weer terug in je veilige hol. 

Het ego heeft geen wensen. Het adopteert jou wens en ziet erop toe dat het vervuld wordt. Zeker zolang er geen emotionele pijn aan te pas gaat komen, want pijn kan het niet hebben. Het ego heeft geen lerend vermogen. Het voed zich met wat jij het geeft. Het heeft geen overzicht. Het zet oogkleppen op en gaat. Of juist niet als de tegenstand te sterk is of teveel pijn doet. Het heeft geen belang in hoe wensen waar worden. Het kan het geen reet schelen of er processen doorlopen moeten worden om wensen van je hart en ziel te kunnen vervullen. Het is een ezel die zich veel vaker dan twee keer aan dezelfde steen stoot. Wat heet, als jij geen lering trekt uit ervaringen, blijft het zich aan die steen stoten. 

Het ego is geen ik. Ik ben geen ego. Dat denk ik. Het is net zoiets als; ik denk dat ik van mezelf hou. Hoezo, je denkt? Voel je dat dan niet? In het beste geval zal je ego geen antwoord hebben, want dat zou het beste zijn voor mij, want als mijn ego wel een antwoord heeft zit ik mijn hoofd en heb ik de voorwaarden gecreëerd om een egocentrist te worden. Een narcist kan ik niet worden. Dat ontstaat, zoals hierboven beschreven, en is het ontstaan dan ben ik al voorbij egoïst en egocentrist. Ik dan alleen nog terug, via egocentrist naar egoïst, maar daar is veel lering, analyse en reflectie voor nodig, en de bereidheid om dat te doen. Maar dan komen bij het verhaal van het doorntje in het oog van de ander, waar een narcist last van pleegt te hebben, en de steigerbalk in zijn eigen oog, waar hij hoegenaamd geen last van heeft.   

 

Het woord egoïstisch bevat het woord ego. Dat lijkt misschien hetzelfde, maar dat is het niet. Een ego is niet perse slecht. Het heeft liefde nodig net als jij. Het wil niet gevoed worden met pijn, angst, woede en verdriet, met jaloezie en frustratie, met afwijzing en vernedering, met verraad en teleurstelling. Dan wordt het een egocentrische pietlut. Dan kan het van een egoïst in een egocentrist veranderen. 

Maar in zijn geheel is ego geen ik. De echte ik vindt je in je hart en ziel. Dat betekend niet dat je niet kwaad zou mogen worden, je geen afgunst zou mogen voelen, je niet teleurgesteld zou mogen worden. Dat mag, als je het maar niet afreageert op een ander, als je er maar lering uit trekt. Egoïstisch zijn is niet slecht. Het betekend dat je van jezelf houdt. Dat je jezelf geeft wat je nodig hebt, je jezelf vertroeteld, je jezelf de aandacht geeft waar je naar verlangt. Het is juist egoïstisch, zo niet egocentrisch, als je dat van een ander gaat verlangen/eisen, van je partner of je beste vriend(in). Dat je binnen het voldoen van je eigen behoeften soms keuzes maakt waar je partner of vriend(in) niet blij mee zal zijn, hoort erbij en is prima zolang je het je partner of vriend(in) maar uitlegt, je het maar bespreekbaar maakt/durft te maken.  

Dan mag je thuis best even het behang van de muren schreeuwen, want dan blijven je emoties en je energieën stromen, voel je geen blokkades en kan het weer snel uit je lijf glijden, waarna er ruimte kan komen voor analyse en zelfreflectie. Daardoor kom je weer bij jezelf. Bij de lieverd in  je hart en in je ziel. En zolang je daar bent kan je ego lekker luieren in zijn gemakstoel.  


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.