Wat verwacht ik.

Gepubliceerd op 3 juli 2018 12:11

Als een vrouw in verwachting is van een kindje, en haar man daarmee ook, dan kan ze er niet aan ontkomen dat ze verwachtingen heeft. Want het vruchtje groeit en ze zal het een keer het leven schenken. Maar moet het plaatje dan perfect zijn? Jongen, meisje, gezond of behept met een kleine afwijking, of een grote? Natuurlijk wil je dat het kindje gezond is, maar zou je ook van je kind kunnen genieten/houden met een spasme of een spraakgebrek? Gaat het om het accepteren van het kindje? Of om het accepteren van jezelf. 

Jouw ouders waren ooit in verwachting van jou en wilden ook dat je gezond zou zijn. Ben je dat? Gefeliciteerd. Ik ook. Wij hebben voldaan. Toen ik geboren werd bleek ik gezond en voldeed ik aan hun verwachting, hoop. Maar ik was er nog niet. Ik ben er ergens nog steeds niet, hoewel ma en pa inmiddels zijn overleden. Aan hun verwachtingen hoef ik niet meer te voldoen. Aan wiens verwachtingen dan wel?  

 

Als ik het toelaat voldoe ik aan de verwachtingen van één individu en de rest. Het individu ben ikzelf. Omdat ik een norm wil halen, de hoogte van mijn lat wil halen. Maar als dat niet lukt ben ik teleurgesteld in mezelf, vind ik mezelf een loser en wil ik het liefste niets meer met mezelf te maken hebben. Dat gaat niet. Ik kan niet wensen een ander gezicht in de spiegel te zien als ik er zelf voor sta. Dus voel ik pijn. Het is mij niet gelukt. Het verwachtingspatroon was misschien niet reëel, de lat lag te hoog. Maar dat zie ik niet, want ik ben bang dat ik het nooit zal halen. Moet ik dat wel halen? Ben ik dat verplicht? Dacht het niet. Bovendien heb ik het geprobeerd. Ik heb al gewonnen. 

De massa, de mensen in mijn omgeving, op tv, trends, erbij willen horen is wat ik zo-even de rest heb genoemd. Als je van de bergen en van de natuur houdt, maar je gaat surfen om erbij te horen, dan zal het nooit echt fijn voelen. Als je van je ouders perse havo moet doen, maar het LBO is het hoogst haalbare voor je, dan doe je niet aan hun verwachtingen. Doe beter je best. Dat is hun probleem. Maar ze zullen het doen voorkomen dat het aan jou ligt, dat jij hebt gefaald. Misschien niet alle ouders, maar wel meer dan je .. heel goed .. verwacht. 

Dan heb je nog het idee dat je binnen een groep mensen iets voor moet stellen, een bepaalde indruk moet maken, want je denkt dat ze dat van je verwachten. En je zal altijd zien dat de indruk die jij maakt niet dat is waarvan jij denkt dat zij dat van je verwachten. Maar dat is allemaal wat jij denkt. Je bent de enige binnen de groep die dat denkt. Het enige wat je mag doen is jezelf zijn. Daar zijn de meeste mensen al druk genoeg mee. Druk genoeg om geen gedachten te hebben over wat ze van jou verwachten. Wees jezelf en laat je verbazen. Wees jezelf. 

Wees licht en liefde. 

   

Het leven is zoals het is en komt zoals het komt. Het geraamte is al voor je werd geboren bepaald. Je kunt het universum er de schuld van geven - helpt je niet veel -, je kunt zeggen dat het je lot is - helpt je evenmin niet veel -, maar het geraamte stond bij je geboorte al vast. Daarbinnen heb je veel bewegingsruimte, alle vrijheid zelfs. Daarin mag je doen wat jij wil, met jouw talenten, jouw passies en jouw interesses. Daarin mag jij met heel je wezen excelleren. Of je dat doet met een universitaire bul op zak of met een LBO diplomaatje is om het even. Het is jouw leven.

Verwacht daarom niet teveel. Het leven zal je daar brengen waar je zijn moet. Het leven houdt van jou en jij houdt van het leven. Wat het ook zal  brengen. Droom, maar laat het leven bepalen hoe en wanneer je droom uitkomt. Doe wat jij voelt dat je ervoor moet doen en wat je er voor moet laten. Dan worden je dromen worden waar. Maar prik geen datum. 


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.