Hoe wordt je geaccepteerd.

Gepubliceerd op 11 mei 2018 10:52

Ik kan het niet.

Je kent vast wel de momenten dat je iets wil, het mogelijk zelfs voor je staat of het je aan staart, maar dat je het niet doet, omdat een gedachte in je hoofd je tegenhoudt; Ik kan het niet. Of; ik ben niet goed genoeg. Of; wat zullen ze wel niet van me denken. Of; ik ga mezelf voor schut zetten als ik dat ga doen. En desgevraagd en vriendelijk uitgenodigd komen er allerlei excuses; Hans mag wel eerst. Of; misschien een andere keer. 

 

Ik las pasgeleden twee artikelen. Het ene artikel ging over bovenstaande, de gedachte dat je het niet kunt en of niet goed genoeg bent. Later las ik een artikel dat ging over geaccepteerd willen worden door anderen. Ik dacht meteen; het tweede is het gevolg van het eerste. Omdat je denkt dat je het niet kunt, omdat je denkt dat je niet goed genoeg bent, straal je dat uit en maak je het de mensen lastig om je te accepteren. Het is een beetje paradox, hypocriet haast, want als je open en vrolijk bent accepteert iedereen je. Waarom dan niet als je het idee hebt dat je het niet kunt?

Daar heb ik eerlijk gezegd geen antwoord op. Eén van de dynamieken binnen de interacties met mensen is dat vrijwel niemand zichzelf compleet accepteert en omgaan met een open en vrolijk persoon is een boost voor het vertrouwen in jezelf, omdat de persoon open en vrolijk is om jou, of jij de oorzaak bent van zijn open en vrolijke gedrag. Maar dat is hij gewoon. Of het is zijn manier om onzekerheden te verbloemen. Maar meestal heeft de persoon gewoon een goede bui. Dat had hij thuis al. 

Het tegendeel kan ook gebeuren. Mensen met drama. Mensen met verhalen dat alles tegenzit in het leven. Die is ernstig ziek en die is overleden en die is van haar man gescheiden. Dat soort mensen trekken je mee in de modder van hun dramatiek. Na vijf minuten luisteren lijkt het wel of je nog minder kon dan je daarvoor zelf al dacht - ik kan het niet, ik ben niet goed genoeg. Maar in werkelijkheid laat je jezelf weten meer te willen en dat kun je van mevrouw drama niet zeggen. Zij zeurt gewoon door en is één en al slachtoffer van zichzelf. 

 

 

Accepteer jezelf.

Denken dat je het niet kunt of dat je niet goed genoeg bent heeft een reden. Ik ben gedurende mijn leven door vrijwel iedereen afgewezen. Door mijn ouders, mensen met wie ik een periode in mijn leven te maken heb gehad, maar iedere keer omdat ik dat zo voelde. Mensen maken keuzes en lang niet altijd kiezen ze voor jou. Omdat ze kiezen wat voor hen goed voelt en als jij niet goed aanvoelt omdat je denkt dat je het niet kunt en goed genoeg bent, kiezen ze niet voor jou. Soms kiezen ze wel voor jou. Dat zijn bijzondere mensen. Dat zijn mensen met het vermogen om net even verder te kunnen kijken dan wat jij uitstraalt. Maar dat zijn er niet zoveel, en als je binnen de beperking van je eigen comfortzone blijft zitten leer je ze ook niet kennen, kom je ze nooit tegen. Pa zei; "Denk je nou werkelijk dat je op de bank kunt blijven zitten, dat vrouwen vanzelf naar je toe komen en aanbellen?"  Nee, dat doen ze niet. Maar pa wist niet dat angst een enorme muur kan zijn. Groter en steviger dan de muren van het huis waarin je woont en iedere dag tegenaan kijkt, wachtend op een beter leven. Dat doet me denken aan het volgende.

Op mijn zestiende lag ik in het ziekenhuis voor een rugoperatie. Na de ingreep had ik al een week plat op mijn rug gelegen in een schelp van wit en hard gips. Mijn rug moest schoongemaakt worden en de hechtingen in een kleine wond op mijn rechterheup/onderaan mijn rug moesten eruit.

Ik werd met bed en al naar de gipskamer gereden en stond op de gang te wachten tot ze tijd voor mij hadden. Vanuit een andere vleugel van het ziekenhuis kwam een oudere verpleegster aangebeend. Ze liep de grote nis in dat als wachtruimte van de gipskamer gebruikt werd en verdween in de gipskamer. Achter de deur werd meteen van heel dik hout steigerbalken gezaagd. Iemand kreeg vol onderuit de zak. Een minuut later ging de deur weer open en de verpleegster beende terug naar waar ze vandaan was gekomen. Ze zag mij in mij het grote ziekenhuisbed liggen en in het voorbijgaan zei ze; "En jij ligt ook op betere tijden te wachten."  

Een waar woord, want dat is wat je na een ingreep letterlijk ligt te doen, wachten op betere tijden, op het moment dat je weer naar huis mag. Dat klinkt of het oersaai is. In tegendeel; het is wat je er zelf van maakt. Het is wat jij wil dat je leven is. Het is wat jij van jezelf vindt. Als jij vindt dat je het niet kunt of niet goed genoeg bent, wijs je jezelf af, accepteer je jezelf niet. Of je accepteert iemand in jou niet. Degene in jou die het moeilijk heeft gehad. Degene die steeds maar te horen kreeg of voelde dat hij of zij niks kan of niet goed genoeg was. Dat blijft hangen, verwordt tot een waarheid dat er geen is. Kom in het reine met die beschadigde ik in je. Ik help je er graag bij.  

 


 »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.